بيمارى انجام مىگرفت انجام نمىگيرد وبدن در حال بيمارى جز تحليل رطوبتهاى بدن به وسيلهء بروز حرارت عارضه كه به اين حالت سوء مزاج حار مىگويند ، انجام نمىدهد . زيرا غذا براي جبران رطوبتهاى تحليل رفته است وشدّت نيازمندى به غذا متناسب با كثرت تحليل است در حالي كه در شخص بيمار تحليل صورت نگرفته تا نياز به غذا داشته باشد ، چون بدن بشدّت در تحليل غذاى مصرفى ضعيف شده ، بدين سبب نياز به غذا براي جايگزينى مقدار تحليل شده بسيار كم است . امّا عرفان - توجه نفس به أمور عرفانى موجب بىنيازى از غذا خوردن مىشود وبىنيازى بدن از مصرف غذا براي اين است كه وقتي بدن از نيروهاى جسماني اعراض كرد وپس از متابعت نفس به ذات حق توجّه كرد واز غذاى معرفة اللّه تغذيه كرد از انجام دادن كارهاى بدني باز مىماند . معصوم در سخن خود به همين حقيقت اشاره دارد : « من مانند هيچ يك از شما نيستم در نزد پروردگارم بيتوته مىكنم أو مرا غذا مىدهد وسيراب مىسازد « 159 » » . با توضيح مطلب فوق روشن شد كه بيمارى هر چند موجب خوددارى خارق العادة از غذا خوردن مىشود . لكن امساك از غذا بر اثر توجهات نفساني وعرفانى به ذات حق سزاوارتر است . امّا قدرت بر انجام اعمال فوق العاده‌اى كه از توان همنوعان امام ( ع ) خارج است نيز ممكن مىباشد توضيح اين كه هر گاه دانستى كه منشأ قواى جسماني روح حيواني است وعوارض غير منتظره‌اى كه براي انسان پيش مىآيد گاهى موجب انقباض روح در اعمال داخلي بدن مىشود مانند ترس واندوه ، كه موجب ضعف وزوال قواى بدن مىشود . عوارض غير منتظره نيز گاهى باعث بروز عوارضى در خارج بدن مىشود مانند خشم وگاهى انبساط خاطر معتدلى را

--> ( 159 ) لست كأحدكم أبيت عند ربّى يطعمني ويسقيني .